Rome wordt de bestemming deze zomer

en hier :

https://helaba.wix.com/bruno

en hier :

https://perfietsnaarrome.wordpress.com/

… kan je dat allemaal meevolgen

Advertenties

Nieuwsbrief 25 : “t Zit erup’, ’t is afgelopen !

Toch weer motregen en tussenin een stevige regenbui als cadeau gekregen voor de laatste rit.  En neen, het werd geen criterium dat afgelegd moest worden.  Weeral heuvels tot het eind.  Als kers op de taart kreeg de Flandrien in mij naar de meet toe nog kasseistenen te verteren.  Het was wel éénrichtingsverkeer, maar ik ben er toch maar doorheen gereden.

Rond 10u30 was ik ongeveer aan de eindmeet, en ik was er niet alleen !  Ik dacht vandaag echt dat de vierdaagse van de Ijzer bezig was, volk dat er onderweg was, en in alle geuren en kleuren !

Na de gebruikelijke foto op het plein, genomen door een Baskische dame, heb ik dan maar vlug een hotel geboekt en me verfrist.  Zo had ik dan de ganse dag vrij om de stad te bezoeken die heel aantrekkelijk is, en om bewijzen te verzamelen dat ik er effectief ben geraakt (n.v.d.r. aangezien ik hem daar zelf ben gaan halen, ben ik daar dus ook zeker van !)

Volk dat er hier rond loopt, Santiago wordt toeristisch uitgebuit, net als onze Vlaamse kunssteden.  Het grote verschil zit erin dat een horecabezoek hier veel minder duur is.  Een groot bewijs dat we in ons land met veel te hoge taksen zitten, die op termijn gans onze economie en samenleving de das zullen omdoen !

Aan alle mooie liedjes komt een eind zeker ?  Hier eindigt dus de fietstocht die een aaneenschakeling  van mooie en soms zware inspanningen is geweest.  De Kemmelberg en zijn familie, die moeten zich niet verplaatsen naar Vlaanderen !  Mijn Kettler-fiets, die rijdt nog als bij de start.  Ik heb zelfs geen platte band gehad, meer zelfs, ik heb niet één keer mijn fietspomp nodig gehad !  Dorst heb ik onderweg ook nooit geleden.  Dagelijks gebruikte ik twee Herbalife 24 hydrate.  Met grote dank aan mijn schoonzus Caroline, die instaat voor de verdeling van dit product.  Een product dat tijdens de warme dagen me nooit echt heeft droog gezet.  Ik raad het zelfs anderen aan, voor inspanningen tijdens zware tochten.

Ook een merci aan mijn lief voor de update op de blog, en de jongste dochter om de foto’s een beetje te bewerken.  Uiteraard dank ik ook iedereen die de tocht via de blog heeft gevolgd.  Binnen enkele maanden hoop ik rond te zijn met de fotoreportage en die dan online te kunnen plaatsen.  Ik hou jullie hierover op de hoogte.

Om te besluiten :  wie er ooit aan denkt om deze tocht te ondernemen, die zal hem ook ondernemen, en vooral BELEVEN !

Bruno,

Zondag 20 juli 2014

Nieuwsbrief 24 : Galicië in het grijs

Regen bij het opstaan, en onweersbuien onderweg, dat werd me voorgeschoteld tijdens de voorlaatste rit. Bij het dagelijks ritueel van bepakken van de fiets, kwamen enkele mensen buiten die naar Santiago stappen in enkele dagen.  Dus een 5-tal dagen wandelen,  terwijl de bagage wordt opgehaald in het hotel. Ze zagen er nog heel fris uit, beter alvast dan sommige(n) (kadavers) die reeds heel wat vroeger gestart zijn op de Camino.  Wanneer ik dikwijls wandelaars voorbijfiets, dan denk ik soms : “stop toch mensen”! Hinkend, soms zelfs kreupel, anderen hebben echt een stok nodig om nog een stap vooruit te kunnen zetten.  Gisterenavond, terwijl ik lekker op een terras zat, en naar een vioolconcertje aan het luisteren was, zag ik er een sloffen, met blaren zo groot als mijn vingers.  Af en toe zou er toch wel onverwacht op de Camino een eerste-hulppost met een dokter mogen opduiken !

Ik zat dus vandaag reeds heel diep in Galicië, het groene Spanje.  Dat merk je aan de gewassen op het land heel duidelijk.  Terug een mooie streek die ik nu aandoe, met vooral kleinere boeren die er wonen.  De grote akkerbouw zoals rond Burgos, die tref je hier niet.  Het reliëf van de regio leent zich daar trouwens niet toe.  Er is hier ook weinig industrie terug te vinden.

Deze ochtend stopte ik om een koffie te drinken, in een soort bar, of hoe je het ook mag noemen.  Die was gehuisvest in een koeienstal.  In het ‘gat van flutol’, zeggen we in Ieper.  Het was uitgebaat door jonge vrijwilligers.  Bleek daar een Zuidafrikaan tussen te zitten, die vanuit Gent naar Santiago was gefietst.  Hij wil nu zijn fiets ginder verkopen, en in dat boerengat zijn tijd doorbrengen.  Zo zie je maar, je hebt er van alle soorten op de Camino, en dat maakt het net zo uniek.

Ik slaap vandaag in Arzua.  Ik kon een hotelkamer krijgen, maar moest mijn fiets naar het 4°verdiep via de trap sleuren.  Ja hallo, niet met deze hoor ! Ik ben dan maar aan de overzijde van de straat geweest.  Nu kan ik de fiets mooi afgesloten op het gelijkvloers laten overnachten.

Voor morgen spreken ze van beter weer hier, hopelijk heeft de plaatselijke Armand Pien de juiste weerkaart gezien, want hier in Spanje is niet alles even ordentelijk als in Vlaanderen.

Bruno

Zaterdag  19 juli 2014

Nieuwsbrief 23 : Hier wordt het heel druk

Goed geslapen in een prima hotel, is hard nodig om de laatste bergrit te rijden.  Vanaf de eerste meters vandaag was het klimmen.  Echt labeurwerk was het direct.  Het ging tot ongeveer 1340m.  Niet bijster hoog voor een bergrit, maar er zat veel vals plat in.  Maar als beloning tijdens het klimmen werd me een grandioos panorama voorgeschoteld.  Spijtig dat Galicië me tijdens de afdaling mist als medegezel heeft meegegeven.  Zelfs na die col is het blijven klimmen en dalen.  Ik heb vandaag dus heel vaak de Kemmelberg in alle geuren en kleuren mogen oprijden.

Middagmaal werd dan maar in Sarria genuttigd.  Een grijze stad zonder ziel vind ik, dus werd na een korte middagstop het laatste stuk tot Portomarin gereden. Hier heb ik mijn intrek genomen in een basis hotel, dat me hopelijk terug een goede nachtrust serveert.

Deze middag was ik al een tijdje aan het fietsen toen ik stopte om dat gejeuk onder mijn fietshelm onder de loep te nemen. Wat bleek bij het afnemen van de fietshelm dat er een wesp vanonderuit vloog.  Voor hetzelfde geld was ik eens goed gestoken !

Hier in Portomarin merk je vlot wie de laatste  km wandelt, en wie reeds langere tijd aan de Camino bezig is.  Niet iedereen beschikt over veel vrije vakantiedagen.  Wat me vandaag echt opviel was het heen en weer van transportdiensten met bagage en zelfs met Caminogangers in die de zware bergetappes overbruggen.  Bij het binnenkomen van het hotel deze namiddag stond aan de balie een pak bagage klaar voor mensen die lichtgewicht willen wandelen. Soms hoor je mensen die daarop neerkijken.  Voor mij kan het allemaal, de Camino hoeft geen marteling te zijn, maar een aangenaam avontuur !

Bruno

Vrijdag, 18 juli 2014

Nieuwsbrief 22 : Gracias Guardia Civil !

De dag begon goed, wel na een bijna slapeloze nacht in een legbatterij.  Ik zeg duidelijk legbatterij i.p.v. Albergue.  Man wat was dat daar stikkend heet op dat verdiep onder het dak.  Ongeveer 40 mensen op de tilt dus.  Dat allemaal stil krijgen dat is dus onbegonnen werk. Er is er altijd één die als een hond staat te blaffen bij gebrek aan een sigaret, of een ander laat een boer waarbij je meteen denkt dat het brandalarm afgaat.  Over brandalarm gesproken … in dergelijke tilten zullen ooit nog doden vallen ! Voor mijn part mag dat meteen gesloten worden uit veiligheidsoverwegingen.  OK, voor 9€ heb je een matras om bij te komen van de gedane inspanningen, maar een mensenleven is toch wel veel meer waard denk ik.  Deze avond heb ik me een deftige hotelkamer geboekt  in Ambasmestas, en dat voor slechts 30€.

De rit van de dag nu, ja een dagje voor Lucien Van Impe.  Van de eerste kilometer goed begonnen, wetende dat ik me rustig moest houden, met wat er nog zat aan te komen vandaag.  Ik heb toch echt afgezien op de col naar het hoogste punt van de Camino. Maar ik ben al bij al toch goed boven geraakt.  De afdaling, dat is iets anders dan.  Laat de fiets maar lopen, op tijd zorgen dat je afremt om niet te snel te dalen.  Ik zorg er voor dat ik aan niet meer dan 35 tot 40km/u naar beneden rijd.  De remmen doen uitstekend hun werk.

Het middagmaal werd in Ponferrada genomen, waar dit jaar het WK wielrennen op de weg plaatsvindt.  Hier was ik toch even de weg kwijt, maar de lokale bevolking is altijd paraat om de Caminogangers te helpen.  Maar dit keer raakte ik niet wijs uit de taal, dus ben ik een bureau van de Guardia Civil binnengestapt. Ik werd meteen geholpen met een goede en kordate uitleg.  Trouwens die Guardia Civil neemt ook de taken over van de lokale politie in de kleinere bergdorpen.  Dat merk je ook op de Camino.  Die mensen stralen nog gezag en fierheid uit in hun werkkledij.

Aansluitend werd dan richting Villafranca del Bierzo gefietst.  Aangezien het nog redelijk vroeg in de middag was, ben ik verder gereden tot Ambasmestas aan de voet van de laatste zware col die nog op de route ligt.  Morgen kan ik die dan in de koelte op- en afrijden.

Bruno

Donderdag 17 juli 2014

Nieuwsbrief 21 : Wordt het kot kort en klein geslagen ?

Het zag er een mooie en rustige refuge uit de vorige nacht, met zelfs een tuin om het stof van de rit te verteren.  Maar o wee, wat was me dat toen het al donker was.  De bar of restaurant onder de slaapplaats was wel al gesloten denk ik, maar lawaai ! Roepen en tieren, ik hoorde tafels en stoelen over en weer gesmeten worden.  Het was precies of ze een varken aan het slachten waren.  Heel fijn, wanneer je de dag nadien terug de fiets op moet.  Dat hebben we dan ook alweer gehad.

Vandaag zoals voorzien slechts tot Astorga, het is dus op en af de Camino voor mij.  Astorga is een heel mooie plaats ! Straks ga ik de kathedraal bezoeken, volop genietend van de koelere temperatuur erin.  Ik zit terug in een refuge, dezelfde als enkele jaren terug.  Behoorlijk vol met mensen van verschillende nationaliteiten.  Zelfs Canadezen die een fiets gehuurd hebben en het Spaanse deel van de Camino afleggen. Die mensen vroegen me : “waar kom je vandaan ?”  Toen ik zei : “uit België, ik ben van Ieper” kreeg ik meteen als antwoord WOW ! Ja, samen met Vimy en Beaumont Hamel, zijn dat drie plaatsen die in Canada veel bewondering opwekken.  In die plaatsen werd het nieuwe Canada gebouwd tijdens WO1.  Die mensen willen Ieper en zijn omgeving in de toekomst eens bezoeken.

Wat me opvalt tussen de fietsers, ik ben een zonderling.  Ik vind hier niemand die met een tourfiets aan het rijden is.  Ze rijden allemaal op een mountainbike hier, met het minimum aan bagage uiteraard en minstens rijden ze dan nog met twee à drie samen.  Soms zelfs in groepen van tien, met een volgwagen met de bagage erin.  Elk doet zijn Camino op zijn eigen manier vind ik ! De wereld is van iedereen toch, zolang je de lokale cultuur maar respecteert !

Bruno

Woensdag 16 juli 2014

Nieuwsbrief 20 : Dwars door Palencia

De eerste nacht in een refuge werd toch redelijk goed doorgebracht, dus deze avond heb ik er weer één geboekt.  Hier zitten we met meer samen dan gisteren.  Mansilla de las Mulas, is het eindpunt van de dag geworden.  Ik vond het genoeg na 115 km afgelegd te hebben.  De eerste 65 km waren redelijk vlak, maar eenmaal de provincie Leon in aantocht is begint het terug te klimmen.  Komende dagen zal het iets minder worden wat dagafstanden betreft, met nog een pak klimwerk voor de boeg.

Vandaag voor een groot stuk tussen andere peregrinos de weg afgelegd.  Ik kan jullie verzekeren, hier is wat volk op de baan.  Je hebt er van alle soort en slinger.  Er zijn er bvb met een ezel op weg, maar het gekste wat ik vandaag gezien heb waren Hollanders, een koppel die de afstand met een trotinette (n.v.d.r. dat heet tegenwoordig een step, schat) aflegt. Die meneer zei tegen mij dat als ik met de fiets die afstand afleg, dat ik dan pijn aan mijn kont kon hebben.  Je moet het toch maar doen, met die trotinette ! Ik denk dat die heel vaak mogen wisselen van schoenen.

Morgen rijd ik voorbij Leon, net als Burgos heb ik die steden reeds bezocht. Ik ga in de fotoreeks de komende maanden toch enkele beelden van die steden uit een vorige reis invoegen, zo zal de volger ook een zicht hebben op deze twee mooie steden.

Eigenlijk was het echt de bedoeling niet om iedere dag langere afstanden te rijden dan oorspronkelijk voorzien, maar ja, eenmaal op de fiets voelt dat zo goed aan dat een mens blijft rijden hé.  Plots kan er een dag komen dat het blokkeert, dan is het afgelopen … dus rijd ik nu vlot verder.

Seffens ga ik dit dorpje eens bezoeken, en uiteraard de maag versterken.  Ik heb daar ook nog iets over te melden.  Rond 08u15 rijd ik Frómista binnen deze ochtend, ik ga het eerste het beste café binnen, en bestel me ontbijt.  Niets speciaals, 3 croissants en een ‘zatte’ koffie.  De uitbater vond dat niet normaal en dacht dat we met meerdere waren.  Allez, wat zijn nu 3 croissants op een nuchtere maag, voor je aan een lange dagrit begint.  Om het compleet te maken heeft hij er met zijn smartphone een foto van genomen.  Ik heb eens naar de andere klanten gekeken, en inderdaad, die aten er maar één, en dan nog met mes en vork !

Bruno

dinsdag 15 juli 2014

Nieuwsbrief 19 : West-Vlaamse trots op het tarweveld

De streek rond Burgos die me vandaag werd voorgeschoteld, staat eveneens gekend als de graanschuur van Spanje.  En wat merk je dan meteen op : yep, inderdaad, New-Holland pikdorsers.  Eén van de pijlers van de West Vlaamse industrie.  Spitstechnologie die de wereld rond verkocht wordt.  We mogen daar terecht heel trots op zijn !

Vandaag zit ik dan ook officieel in de Camino.  Rond Burgos heb ik me dan tussen de andere pelgrims gevoegd.  Nu ja, niet constant, want af en toe verlaat ik de Camino wel eens.  Klimmen en dalen was weer de hoofdmoot vandaag, met een sterke zon die op mijn kas inbeukte.  Morgen rijd ik de provincie Palencia binnen, dat is dan op slag een vlakke rit die ik voor de boeg heb.  Vandaag na het middagmaal toch even een slag van de hamer gekregen, maar met een tandje lager te rijden kom je er wel terug bovenop.  Het vlot eigenlijk nog altijd goed, zelfs de knie was braaf vandaag.

Vandaag nog een koppel uit de Kempen gezien.  Mensen die hun fietsen met het vliegtuig laten overbrengen en dan een stuk van de route doen.  Vooraf boeken ze alle overnachtingen via Booking.com.  De keerzijde daaraan is natuurlijk dat je dan ook iedere dag op de geboekte plaats moet zien te geraken.  Rond 16u30 hadden ze nog 50 km te rijden, en het waren nu ook niet bepaald getrainde atleten.  Die hadden dus nog enkele uren te gaan…

Deze avond ben ik in Itero de la Vega in een refuge.  voorlopig slechts met 2 mensen maar er kunnen nog vlot uitgeputte wandelaars binnen strompelen tot 20u  en later.  Straks nog een warme maaltijd nuttigen en aansluitend platte rust.

Bruno

Maandag 14 juli 2014

Nieuwsbrief 18 : De Spaanse zon is opgedoken

De voorbije nacht waren reeds om 04u alle hens aan dek in het hotel.  Er waren een aantal triathlon atleten met begeleiders en familie die er eveneens de nacht hebben doorgebracht.  Maar heel vroeg in de ochtend moest iedereen dat blijkbaar horen.  Bon, komende week op de eigenlijke Camino zal er wel iedere dag het tafereel zijn met de wandelaars die er vertrekken met het gekraai van de haan.  Ik ga me dan alvast nog eens draaien in mijn zweetbak tot rond 06u. (n.v.d.r. amaai, schat dat is me nogal eens uitslapen dat jij doet !)

Met een lichte nevel werd de dag dan aangevat.  Ik heb zowaar vandaag zelfs 2 fietsers ontmoet die met de mountainbike de Camino doen.  Uiteraard neem ik de verharde weg met mijn klein huis aan spullen dat ik meesleur.  Tijdens de dag hoor je toch vaak ‘bon camino’ roepen, of toeterende Spanjaarden die je dwarsen met de wagen.  De weg die ik genomen heb, dat was de N1.  Ik zeg er meteen bij, een heel goede weg met prachtige tarmac en veel plaats voor de fietsers. En wow ! wat heb ik vandaag een mooi panorama als decor cadeau gekregen ! Maar nu merk je dat Baskenland reeds ver weg is en dat het meer het dorre Castillië is dat aan zet is.

Ook de zon was echt van de partij vandaag ! Ik moet daar nog een beetje aanwennen terug, jullie ook denk ik in Vlaanderen ? Af en toe waren de gieren mijn metgezel.  Dachten ze soms dat ik het loodje zou leggen en een gemakkelijke prooi met nog wat vet aan was voor hun ?  Dat vet is toch al een beetje verdwenen bij mij.  Maar dat groeit denk ik wel terug aan enkele weken na mijn thuiskomst !

Zo werd de dag aan een normaal tempo, weliswaar met een verkeerde richting heel vroeg op de dag uitgereden.  Mocht ik die Spanjaard zien die me gewoon verkeerd gestuurd heeft … het zou zijn beste dag niet zijn.  Laat hem maar eens komen fietsen in Vlaanderen.  De weg naar Ieper zou dan wel eens via Scherpenheuvel kunnen gaan voor hem !  Bon, rond 16u had ik reeds een hotelkamer in Briviesca, een rustig en net hotel.  De uitbater heeft me ondertussen zijn trofeekast getoond van in de tijd dat hij nog koerste.  Blijkt hij een kameraad van M. Indurain te zijn.  Een klimmer dus, hij zou me gerust zijn benen eens mogen uitlenen voor een week.  Vooral mijn knieën zijn aan vervanging toe.  Iedere dag dat ik kan rijden, is een koers als Gent-Wevelgem die ik kan winnen …

Bruno

Zondag 13 juli 2014

Nieuwsbrief 17 : Heel zwaar vandaag !

Weer een heel grijze dag met afwisselend buien en motregen tot rond de klok van 14u.  Laten we zeggen dat het een zeer lastige Luik-Bastenaken-Luik werd.  Voor mij de zwaarste tot nu toe voorgeschotelde rit.  Klimmen en dalen dat het een lieve lust was.  Geef mij maar de iets vlakkere ritten, maar een mens mag niet te kieskeurig zijn op de Camino !

Toch terug mooi rond de 80 km gefietst.  Over twee dagen komt Burgos in zicht.  Om mijn lief het echt niet te moeilijk te maken, ga ik dus de komende dagen de remmen wat meer aantrekken.  Over remmen gesproken, die ‘Magura’ remmen op mijn Kettler fiets van bij Fietsenhandel Marnix Kint in Rekkem die doen nogal hun werk ! Ik raad dat type van remmen nu echt wel aan aan alle lezers hier.  Bergaf in de regen, en die brengen je meteen tot stilstand !!!

Ondertussen zit ik reeds heel diep in Baskenland, deze avond slaap ik zelfs in de hoofdstad Vitoria Gasteiz.  Niet dat het een erg aantrekkelijke stad is, maar ik merk dat er hier inspanningen gedaan worden om het openbaar vervoer te promoten.  Fietsers hebben hier ook een vrijgeleide, een primeur voor Spanje ?

Deze avond ben ik eens iets Mexicaans gaan eten, maar ik had de indruk dat de uitbater meer oog had voor de tv dan voor zijn klanten. Nu zit ik in de inkomhal van mijn hotel mijn dagboek bij te werken.  Snelle verbinding die overigens gratis is, behalve mocht ik die op mijn kamer willen, want dan betaal ik 12€ extra voor 1 nacht !

De voorbije dagen ben ik een kamp van zigeuners of daklozen tegengekomen dat opgetrokken was met afval.  Het kamp, met toch wel een geurtje, stond opgesteld onder een brug van een autoweg.  Bewust heb ik er geen foto van genomen, je weet immers nooit wie op de uitkijk kan staan.  Maar vandaag heb ik wel een mooie muurschildering vastgelegd die tot nadenken stemt.  Je vindt hem terug bij de foto’s die volgen.

Bruno

Zaterdag 12 juli 2014

Nieuwsbrief 16 : Dat was andere ‘kak’ vandaag !

Eerst en vooral wens ik ieder een fijne Vlaamse feestdag toe.  Hier in Baskenland is het weer ook echt op zijn Vlaams !  Het begon al meteen goed met een natte start, zo werd de dag traditioneel ingezet.  Dus mooie vergezichten van de bergen zijn er niet van gekomen vandaag.  Dat liet me echter niet uit mijn lood slaan.  Via de nodige nijdige molshopen werd richting de iets zwaardere cols gereden.  Uiteraard af en toe eens naast mijn fiets i.p.v. erop.  Maar ik heb de dag beter doorstaan dan ik me vooraf had voorgesteld.  Ik denk dat ik een beetje de lichte kant van de bergen heb gekregen bij de lotto-trekking ervan.  Alleen de regen maakt het niet fijn ! Eénmaal in Spanje, moet je nog alerter zijn voor de signalisatie van de weg.  Nog veel werk voor de boeg hier.  Af en toe kom ik wel eens van die gele pijlen tegen die vooral bedoeld zijn voor de wandelaars richting Compostela.  Ik volg ze alvast niet tot Burgos over enkele dagen.

Plots een bord richting Tolosa.  Nationale weg, niet voor fietsers.  Daar sta je dan.  En dan vangt me zomaar een wildvreemde op en loodst me dwars door een provinciestad om me zo op de goeie richting naar Tolosa te sturen.  Een stuk verder blijk je dan toch met de fiets op die nationale weg te kunnen fietsen.  De laatste regenbui van de dag was zich ondertussen gaan verschuilen tussen de bergen, en zo heb ik redelijk droog toch vlot een kamer gevonden in Tolosa.  Het ziet er een mooi stadje uit, als het weer mee wil ga ik het straks eens bezoeken.

Morgen richting de hoofdstad van Baskenland, ik ben niet zeker dat ik er morgen reeds zal overnachten, we zien wel waar ik een bed vind op een redelijk uur.  Want de tent die blijft met dit kwakkelweer netjes opgeborgen !

Bruno

Vrijdag 11 juli 2014

Nieuwsbrief 15 : Baskenland binnen gefietst

Vandaag wordt de laatste dag dat het redelijk vlak is.  Aangezien de wind in de juiste richting zit, zal ik er dus maar van profiteren om een mooi aantal kilometers af te leggen zeker ? Dus deel 2 van het Landes luik werd vandaag afgewerkt.  Wat werd het : wel, naast de naaldbomen niet bijster veel.  De autostrade en het gezoem van het voorbijrazende verkeer dat nooit verder weg was dan een 100-tal meter.  Dat was de rit van vandaag in het kort geschetst.  Af en toe dwars je wel eens een plaatselijke fietser die gek opkijkt als ie daar ene volgepakt ziet voorbij fietsen.  Best dat het droog was vandaag, want beschutting was er meestal niet in de omtrek.

Zo werden de kilometers vandaag afgelegd richting Bayonne.  De laatste 25 km merkte ik wel dat het heuvelachtiger werd, nochtans vertoef ik heel dicht bij de oceaan nu.

Plots was het zover … Daar merkte ik de broers en zussen van de Kemmelberg op.  Jawadde ! Dat is van een ander formaat.  Ik zal dus best morgenvroeg een extra bord spek met eieren vragen !

Inderdaad, de Pyreneeën zijn in aantocht.  Dus de dagafstanden zullen ook een pak minder zijn dan de voorbije drie dagen (bedroegen telkens meer dan 100 km)  Dus eens zien hoe ik die zal verteren.  Beide knieën werken wel een beetje tegen, vooral de linker baart me zorgen.  Maar met een zalfje en rekverband hoop ik dat de tocht gewoon verder kan gaan.

Deze tocht is voor mij reeds meer dan geslaagd.  Al tientallen jaren heb ik ervan gedroomd om Frankrijk ooit eens met de fiets te kunnen doorreizen.  Wel, met morgen nog een 30-tal km te gaan, is me dat gelukt !  Ik heb er Compostela bijgezet, zodanig dat ik zeker Frankrijk moest doorfietsen.

Dus morgen beginnen we aan een nieuw hoofdstuk.  Wat dat wordt zien we wel de komende dagen.

Bruno

Donderdag 10 juli 2014

Nieuwsbrief 14 : Van de Bordeaux wijn naar het bos

Hoor wat tikt daar op mijn tent ?  Inderdaad, de dagelijkse regenvlaag.  Ik heb bijgevolg terug een natte tent kunnen oprollen.  Mijn volgend werkje was in een Renault-garage de piketten van de tent gaan rechten.  Wat verderop lag Bordeaux te wachten op mij, gelukkig was de zon mee uitgenodigd !  Met de fiets telkens bij me, is het moeilijk om veel te kuieren, maar ik heb toch een stukje van deze mooie stad kunnen bezichtigen.  Rond de middag had ik de andere kant van de agglomeratie bereikt en een versgebakken broodje met allerlei groenten en kaas genuttigd.  Zo rond de klok van half 1 fietste ik de Landes binnen.

Normaal zou ik in Bordeaux slapen, maar het beestje in me wilde verder rijden.  Een 20-tal km dacht ik.  Dan het eerste beste hotel of camping boeken, en eens de rest van de middag rusten.  Jawadde, liep dat een beetje anders uit ! Ik voelde me goed en bleef maar fietsen.  Een vlakke rit, perfecte wegen, wind die zo vriendelijk was me meestal te volgen.  Om 18u15 aankomst in Labouheyre.  Mijn lief en moderator van de blog kon er niet mee lachen.  Om deze afstand aan een stevig tempo af te haspelen, wetende dat er een knie in een rekverband meedraait (n.v.d.r. bezorgdheid heet dat schat !)

Naaldbomen en maïs, dat heb ik nu wel genoeg gezien voor een poos.  Wat vooral opvalt is het vele water dat verspild wordt om die maïs te laten groeien.  Je merkt ook nog steeds de kale plekken van die grote voorjaarsstorm van enkele jaren terug in de Landes.  Piepkleine dorpjes zijn zo goed als verlaten.  Vroeger leefden die dorpen van het voorbijtrekkende verkeer, maar met de snelweg die er nu is worden meer en meer spookdorpen gevormd.

En hier zit ik nu te tokkelen aan deze blog na een voortreffelijk slaatje binnengespeeld te hebben.  Op hotel deze avond.  Morgen kan ik pas tegen 08u30 ontbijten.  Dat is nu echt mijn uur niet ! Meestal zit ik dan reeds anderhalf uur op de fiets.

Bruno

Woensdag 09 juli 2014

Nieuwsbrief 13 : Richting de Bordeaux-wijnen

Het begint een beetje afgezaagd te worden, maar weeral een natte start van de dag.  Na een stevig ontbijt met de nodige hoeveelheid tassen zwarte koffie, werd het stalen ros losgelaten.  Uiteraard was het een start met een beklimming.  Niets zo lastig als meteen te moeten hijgen …

Was me dat een ritje vandaag.  Ik heb nochtans alles mooi ingescreend op de smartphone, maar vandaag heb ik toch enkele keren de verkeerde richting genomen, wat me toch wel een klein uur aan verloren tijd heeft gekost tijdens de dag.  De Gendarmerie is je vriend in Frankrijk, bon, dan heb ik ze maar eens laten stoppen.  Een omgekeerde situatie dus, maar ik werd meteen de juiste weg opgezet.  En weg was ik, met vleugels voor de rest van de dag.

Het middagmaal werd zoals gewoonlijk genuttigd nabij een supermarkt, waar ik dagelijks een vers slaatje en een stukje flan binnenkrijg.  Meestal neem ik nog een beetje croissants mee voor onderweg.  Aangezien ik vermoedde dat het een lange rit zou worden, werd er dan maar onderweg de dagelijkse stempel (voor in het geloofsboekje van het Compostelagenootschap) opgehaald.  Vandaag was dat in Busac Forêt.

Voor de volgers uit de Westhoek : men schenkt daar SAS-pils … Maar ik heb het toch bij een koffie gehouden !  Zo ging de rit dan verder tot de camping van St.André de Cubzac.

Bruno

Dinsdag 08 juli 2014

Nieuwsbrief 12 : Zonnebloemen lachen me toe

Daar is de zon vandaag en meteen staan alle zonnebloemen die ik onderweg zie, mooi netjes gelijnd mee te genieten van dit weer.  Ik ben toch vertrokken met een natte tent, maar later op de dag zal die wel gedroogd worden.  De rit vandaag loopt van Civray richting Angoulême.  Leuke fietsrit werd dat, je zou het een korte Waalse Pijl kunnen noemen.  Klimmen en dalen, zonder dat ik echt tot het uiterste heb moeten gaan.  Uiteraard heel wat prachtige dorpen gezien onderweg.  Af en toe eens de weg vragen om toch zekerheid te hebben of ik nog goed zit.  Uiteraard vragen de mensen dan van waar je komt.  Ieper, dat kennen ze allemaal al, door de start van de Tour woensdag.  Zo gleed de dag verder richting Angoulême, de gekende stripstad.  Het was mijn voorziene stopplaats, maar een fiets met een pak tassen aan, die kan je niet zomaar tegen een muur plaatsen en even de stad verkennen.  Wel een mooie stad, maar niet meteen fietsvriendelijk.  Waarom zou een stadsbestuur ook veel geld pompen in fietsaccomodatie wanneer het steeds op en neer gaat in de stad ?  Niet meteen een aanzet om veel mensen op de fiets te krijgen ! Zo is mijn trip vandaag geëindigd in een budget hotel in La Couronne.

Terwijl ik dit nu typ begint het weeral te regenen en daarmee is mijn droge was nu terug een natte.  Hopelijk maar een slavlaagje.

Bruno

maandag 07 juli 2014

Nieuwsbrief 11 : Vandaag voelde ik me Flandrien

Het begint een beetje afgezaagd te worden, maar de regen was er terug vandaag.  Dat dan nog gedurende de ganse fietsrit.  Pijpestelen, hagel, motregen, ik heb het allemaal over mijn kop gekregen vandaag ! De afstanden tussen de dorpen en voorzieningen zijn nu ook niet echt van die aard om vlug beschutting op te zoeken.  Eenmaal nat, kan je ook niet natter worden zeker ?  Van foto’s nemen onderweg is dus niet veel in huis gekomen vandaag, hoewel het een zeer mooie omgeving was die ik aangedaan heb.  De D1 is een heel rustige weg om te fietsen.  Geluk had ik toch wel rond de middag, dat ik een cafetaria annex kruidenierswinkel op de weg vond die open was op zondag.  Een verse baguette met kaas en 2 koffies, dat was voldoende voor mij.  De uitbaatster bleek uit Douai, Noord-Frankrijk afkomstig te zijn.  Vandaag heb ik toch heel wat mensen in voorbijrijdende wagens zien kijken naar mij.  Wat zouden die denken ? Daar, nog ene met een vijs te kort in zijn kop, om door die regen bepakt en gezakt te rijden ?

De camping van Civray is het eindpunt van de dag geworden.  Oef, het regende niet bij het opzetten van de tent.  Voor morgen spreken ze van een droge dag hier, we zien wel bij het wakker worden of ik niet op een waterbed ronddobber …

Eén iets heb ik nog gemist vandaag … kasseistenen.  Want pas dan ben je een echte Flandrien !

Bruno

zondag 06 juli 2014

 

Nieuwsbrief 10 : Richting zon of regen ?

Wat aan regen tijdens de nacht uitvalt, dat krijgen we dan tijdens de volgende ochtend niet ? Ik heb daar zo mijn twijfels over.  Na 2 km deze ochtend had ik reeds prijs !  Met bakken heb ik over me heen gekregen deze ochtend.  Fietsen en reizen is plezant, maar de zon die heb ik toch echt wel nodig tijdens de zomer.  Halt houden en even daarna terug vertrekken, dat heeft nu ook geen zin vind ik.  Aangezien het slechts tot Châtellerault was, ben ik dan maar verder blijven fietsen.  Een SMS naar M. en het Nouvelle Classe hotel bij het binnenrijden van de stad had de sleutel van de kamer reeds klaargelegd.  Een verfrissende douche en een stevige biefstuk hielp me terug op volle kracht.

Aansluitend dan maar de stad bezocht.  Bij het toerisme bureau een Nederlandse dame ontmoet, eveneens solo op weg naar Compostela.  Madam was op zoek naar een hotelkamer om een goede nachtrust te hebben en ook om haar tent droog te krijgen.

Châtellerault is best wel een aangename stad waar je als fietser vlot je weg vindt en met een aantal mooie gebouwen die tot het patrimonium behoren.

Tijdens de ochtend heb ik zoals gebruikelijk even een koffiestop gehouden in een Café Tabac.  De sfeer was veel minder dan gisteren met het verlies tegen Duitsland in de wereldbeker voetbal.

Morgen trek ik verderop richting … de zon hopelijk, en kan ik terug in mijn tentje overnachten.

Bruno

zaterdag 5 juli 2014

Nieuwsbrief 9 : Tarwe en nog eens tarwevelden

Het beloofd een mooie dag te worden wanneer ik rond 07u de camping verlaat.  De mannen van de nacht die ergens aan elektriciteitsmasten werken en met de caravan meetrekken, komen de camping binnen.

De dagtrip was voorzien tot Château-Renault.  Maar aangezien het marktdag was in Vendôme en Château-Renault niet echt bijster interessant is om te blijven rondhangen, werd er dan maar verder gefietst.  Het plan was om nog 16km verder te rijden en dan de camping op te zoeken.  Helaas, bewuste camping die op streekborden vermeld staat is er niet meer.  Dus verder naar Tours met donderwolken boven het hoofd.  Snel richting een F1-hotel, maar dit was volzet, waarschijnlijk door een motortreffen dit weekend in Tours.

Dan maar bellen naar de slaapplaats voor pelgrims in Veigné nog eens 16-tal km verderop.  Nog steeds met een dreigende hemel, maar nu al met klank-en lichtspel erbij.  Net buiten Tours dan maar gestopt voor een half uur om niet meegespoeld te worden met deze donderbui.  Uiteindelijk slaap ik nu deze nacht in Veigné.  Het waren eigenlijk teveel km voor mij vandaag, M. heeft zich daarover al laten horen.  Morgen wordt het een kortere rit, we zien wel waar die eindigt.

Ik heb vandaag tarwevelden in alle maten gezien, bij een constant heuvelachtig parcours.  Nota voor Wannes : de pikdorser heb ik nog niet vastgelegd op foto.

Voetbalgekte die is hier in Frankrijk alom tegenwoordig, net zoals bij ons in Vlaanderen.  Hopelijk niet teveel getoeter deze avond na de match, want ik kan mijn slaap best gebruiken.

Bruno

Vrijdag 04 juli 2014

Nieuwsbrief 8 : Oef ! kunnen herstarten.

Zoals afgesproken met neef en nicht, de trip naar de camping waar de fiets maandag werd geparkeerd werd gemaakt.  Ik wil dus eerst en vooral via deze weg nogmaals Marleen & Kristof hartelijk bedanken om me zonder aarzelen terug te brengen !  Warm dat het was vandaag, en dan nog eens iets meer dan 6u in de wagen vertoeven.  Terwijl ik nu dit dagboek typ, zitten zij nog enkele uren in de wagen te puffen.

Om de benen toch nog een beetje los te maken heb ik de te maken verplaatsing van Bonneval tot Châteaudun nog even met de fiets gereden.  De benen vonden meteen het goeie ritme, dat beloofd dus voor morgen.  Hoewel ik me niet wil overhaasten, gewoon genieten dus.  Ik heb eveneens van de mogelijkheid gebruik gemaakt om enkele spullen terug naar Vlaanderen te laten meenemen.  Met de kleinere fietstassen voor de rest van de reis, zal ik vlotter kunnen fietsen.

Het avondmaal werd genuttigd op de grote markt van Châteaudun, onder een boom.  De wekelijkse markt was net voorbij.  Ieder weet dat na een een marktdag heel wat karton blijft liggen, maar ook fruit (niet meteen van topkwaliteit) dat voor de opruimdiensten is bestemd.  Blijkt er daar een dame de mooiste stukken toch mee te nemen.  Meteen word je met de neus op het feit gedrukt dat armoede, zelfs in provinciale steden een alledaags gegeven is.

Bruno

Donderdag 03 juli 2014

Nieuwsbrief 7 : toch terug het stalen ros op naar Compostela !

Dinsdagavond, na aankomst in Kortrijk samen met M (partner) de situatie doorgenomen.  Uiteraard werd het een pittige babbel, waarbij de schoonma centraal stond.  M. wil me persé verder zien trekken en de reis waar ik reeds jaren van droom laten afmaken.  Zelf zit ik er wel een beetje verveeld mee en voel me tussen hamer en aambeeld momenteel in gans de situatie.  De gezondheidssituatie van de schoonma wordt momenteel goed opgevolgd in het UZ, en het lijkt erop dat met de nodige revalidatie en thuisbegeleiding er nog veel mogelijkheden voorhanden zijn.

Het probleem met de fiets bij aankomst in Compostela gaan we oplossen door transport met een vrachtwagen die op regelmatige tijdstippen over en weer rijdt vanuit Nederland.  Van daaruit is er dan verzending naar Ieper voorzien.  M. zal dat in de komende weken wel in orde brengen voor mij (n.v.d.r. braaf meiske toch  :-)!)  Dus zij en de meiden verkennen Spanje niet dit jaar, maar als de situatie het toelaat nemen ze alvast ook een weekje verlof in Frankrijk.

Morgen brengen een neef & nicht me terug naar de camping waar mijn fiets broederlijk naast de grasmaaier geparkeerd staat in de garage.  We maken er samen een lome dag van met enkele stops om mooie dingen te laten zien, en aansluitend iets te gaan eten bij aankomst in Bonneval of Chateaudun.

Het vervolg van de reis kan ik nu aanvatten zonder tijdsdruk en dat is wat ik nodig heb om deze reis echt te kunnen beleven.  De komende weken tref ik jullie hier op de blog dus vast en zeker nog.

Bruno

 Woensdag 02/07/2014

Nieuwsbrief 6 : Is dit nu alles ?

Een goed begin is een goed einde zegt de spreuk … maar soms zijn spreuken bedrog.  Vertrokken deze ochtend met de zon als bondgenoot, na een uurtje fietsen mocht ik me al insmeren met zonnecrème, dat beloofde goed te worden.  Via de gekende D-wegen en af en toe een C-weg werd Bonneval bereikt.  Dinsdag is daar de wekelijkse marktdag.  Hier heb ik de eerste collega-pelgrim ontmoet.  Een man uit Rouen di er een gemiddelde van 40 wandelkilometers per dag probeert op na te houden.  Dat dan nog op versleten sandalen, of toch iets dat dit moet voorstellen !

Het laatste stukje van de dag werd via de N10 gefietst.  Toch chapeau aan de weggebruikers, die allemaal net afstand nemen om me niet te hinderen.  Het valt me op dat er minder snel gereden wordt in Frankrijk dan vroeger.  De terecht veel zwaardere boetes en het rijbewijs met punten bewijst hier toch wel zijn degelijkheid.  Wat mij betreft mag men in Vlaanderen dat puntensysteem meteen invoeren.

Chateaudun werd met een donkere hemel binnengereden…  Het naar gevoel dat ik had over deze dag bij het wakker worden zou zich enkele uren later voltrekken.  Maar eerst werd de stad verkend, die een zeer mooie burcht herbergt.  Het poortershuis uit de Middeleeuwen nam eveneens mijn interesse in.  Hier ontmoette ik de tweede pelgrim op mijn reis.  Een Nederlandse dame, eveneens solo met de fiets.  Ik die dacht dat ik nogal veel bagage meehad … wat was me dat om aan te zien.  Ik denk dat een olifant zelfs niet meer zou kunnen dragen op zijn rug.  Neem er maar de redelijk ‘gespijsde’ dame bij, en een fiets die niet echt voor lange afstanden gebouwd is.  Ik vrees dan ook dat er problemen met wielen en bagagedrager zullen ontstaan.  Toch dikke chapeau voor deze dame haar inzet.

En dan plots een SMS van mijn partner.  Grote problemen met haar schoonma ! Ik merkte al een poosje dat haar gezondheid toch problemen oplevert.  Met spoed opgenomen in het UZ.  Je raadt het al zonder in detail te gaan, zij zal samen met de kinderen de komende weken niet meteen aan een zonnige reis moeten denken.  Me ophalen in Compostela en samen nog een tiental dagen rondtoeren dat kunnen we voorlopig opbergen.

Een fiets kan je ginder laten overbrengen naar Vlaanderen met een vrachtwagen, maar ik heb op mijn partner gerekend en bijgevolg niet vooraf voor ander transport gezien.  Nu midden in de reis heb ik echt geen zin om dat nog uit te zoeken.  Mijn kop staat er dus ook niet echt naar momenteel.  Dus heb ik beslist om mijn noodplan uit te voeren, hetwelk voorzien was wanneer mijn Pa zijn gezondheid wankel zou worden.

Dat is op een camping mijn fiets gedurende enkele dagen achterlaten en met de trein huiswaarts keren.  Ik ben deze ochtend tot Bonneval teruggereden in de gietende regen.  De camping van die gemeente en zijn uitbaters ken ik nog van enkele jaren terug.  Ik legde hen mijn probleem uit en het was direct in orde om daar mijn fiets en een deel van de bagage achter te laten.  De komende dagen ga ik, als broer en gezin thuis zijn want die zitten ergens in Italië, de fiets halen.  Eerder kan niet want de sleutel van mijn auto en de boordpapieren liggen bij hen tijdens de periode dat ik op reis ben.

Hier eindigt het verhaal ‘per fiets naar Compostela’, in het station van Bonneval, wachtend op de trein naar Parijs.  Althans voor dit jaar denk ik.  Of het zou moeten zijn dat we een oplossing vinden.

Bruno

 Dinsdag 01 juli 2014

Nieuwsbrief 5 : Door de regen heen

06u deze ochtend, donkere wolken bij het vertrek die na 10 minuten reeds hun sluizen opentrekken.  Dat is de hoofdmoot en gezel van mijn dag geworden.  Fototoestel werd dus wijselijk diep opgeborgen.  De rit van vandaag die via Houdan, Nogent Le Roi en Maintenon liep heeft dus enkele mooie plaatsen op de weg aangetoond.  Maar spijtig genoeg weinig foto’s onderweg.

Mijn regenbroek … ja, die is reeds naar de eeuwige jachtvelden gestuurd.  Eigenlijk is een regenbroek meer last dan nut vind ik.  Nadat er een scheur in de lengte van mijn been in was, heb ik ze dan maar bedankt voor bewezen diensten.

Chartres, de eindmeet van de dag, werd reeds rond 14u gehaald, net op het moment dat de regen ermee heeft opgehouden.  Na een warme douche en verse kledij, werd de stad dan ook bezocht.  Prachtige stad, met veel gebouwen en steegjes om in weg te dromen.  De kathedraal met zijn 2 verschillende torens vooraan is een parel om te bezoeken.  Vooral de vele glasramen zijn echt top.  Wanneer over enkele jaren de renovatie volledig zal uitgevoerd zijn, wordt dit een echt heldere kathedraal binnenin.

Het fietsen valt uitstekend mee, de linkerknie waar ik echt voor vrees, die blijft mooi functioneren.  Het kopke daar is nog wat werk aan, om een pak zaken tijdelijk op te bergen.

Fietsen naar Compostela is loslaten hoor ik vaak zeggen.  Allemaal gemakkelijk gezegd … Maar we zien wel.  Dag na dag, en gewoon blijven genieten.

Bruno

zondag 29 juni 2014

Nieuwsbrief 4 : De Seine over

Beauvais werd rond 06u reeds verlaten na een nachtrust die niet echt naar behoren was.  Nog wennen aan zoveel zaken bij het begin van de tocht ?  Met af en toe wat dreigende wolken, die ik gelukkig heb kunnen wegblazen, kwam ik via heuvelachtige wegen in Enencourt Le Sec aan.  Enkel kilometers vooraf werd ik via een bord erop attent gemaakt dat dit dorpje enkele mooie gebouwen herbergt.  Dus is afstappen van de fiets een verplichting voor mij.  Inderdaad, de plaatselijke kerk uit de 16° eeuw, met aanpalend een kasteelhoeve, die mogen er best zijn.

Het bekken van Parijs en de Seine, die laten een vakantiefietser geen ogenblik met rust.  Laten we het een ideale training noemen voor de Pyreneeën die me later op de tocht zullen opwachten.  Zo kwam ik tegen de middag een mobiele aardbeientent tegen, het moment om van de laatste aardbeien van dit jaar te genieten.  Daar werd ik dan ook in verschillende talen aangesproken.  Een mondje Frans en Engels dat tussen de aardbeien bleef hangen.

Mantes werd het einddoel van de dag, daar had ik vorige maand reeds een F1 budget hotel geboekt …  Laten we het kort houden daarover, want de omgeving en het hotel voelt echt eng aan !  Het hotel zelf, jawadde, hier zit wat samen.  Straks sleur ik mijn fiets naar de kamer !

Vandaag dus de Seine over, één van de symbolen van Frankrijk.  Spijtig dat het bewolkt was.  Bij helder weer kan je af en toe de Eiffeltoren opmerken.  Morgen rijd ik dus verder door het bekken van Parijs, met een stop in Maintenon.  De eindstreep wordt Chartres.

Bruno

Zaterdag 28 juni 2014

Nieuwsbrief 3 : Nu begint het echt !

Na een rustige autorit met een koffiestop, startte deel 2 in het dorpscentrum van Dury.  Rond de klok van 10u werden de eerste pedaalomwentelingen gemaakt.  Even achterom kijken naar mijn partner, maar zij was reeds met een bedroefd gezicht vertrokken.  Voor haar worden het enkele moeilijke weken zonder mij.  Helaas kan ze me niet vergezellen op deze unieke reis dwars doorheen Frankrijk en Spanje.

De kuiten voelden meteen goed aan vanaf de start.  Het werd een dag zonder noemenswaardige problemen, met een temperatuur en een beetje wind die fietsen dan ook aangenaam maakt.  Uiteraard is Frankrijk een land waar het steeds heuvelachtig is, en helaas hebben onze zuiderburen nog heel wat werk te verrichten wat betreft het aanleggen van fietspaden.

Rond  14u was ik reeds in Beauvais.  Na een uurtje wachten kon ik mijn intrek nemen in de voorziene slaapplaats van het genootschap van Beauvais.  Een kamer voor mij alleen, waar ik dus niemand zal storen met mijn geknor tijdens de nacht.

Beauvais is best wel een aangename stad om in te vertoeven.  Een mooie kathedraal met prachtige glasramen erin die de redelijk sombere binnenkant een mooi tintje geven.  Aan de buitenkant is ze volledig gerestaureerd, maar binnenin staat ze volledig in de steigers.  Spijtig genoeg is er een groot probleem met de stabiliteit.  Door de eeuwen heen komt er, net zoals bij ons mensen, een beetje sleet op.

Morgen fiets ik tot aan Mantes.  Daar tref ik 1 van de symbolen van Frankrijk.

Bruno

27 juni 2014

Nieuwsbrief 2 : ‘Fotosite’

Via Flickr is er een fotosite aangemaakt.  De gemaakte foto’s van het stukje van de weg dat ik in april heb afgelegd staan er online op.
Foto’s die ik tijdens de komende weken zal nemen zullen pas na de tocht online geplaatst worden.
De foto’s een beetje bijwerken, van nodige tekst voorzien en uploaden, daar kruipt heel wat tijd en energie in.  De tijd onderweg op mijn reis wil ik nu eenmaal niet iedere dag slaafs op het internet doorbrengen.
https://www.flickr.com/photos/brunodebruyne
Bruno

26 juni 2014

Nieuwsbrief 1 : ‘100 jaar later’

(n.v.d.r. proloog april 2014)

Met een vrij weekend voor de boeg en voortijdig zomerweer aan de hemel, neem ik de tijd om drie dagen te fietsen tot Amiens.  Op die manier kan ik het materiaal en de fiets grondig testen.  Ideaal om de Camino via de slagvelden in Frans Vlaanderen en de Somme te bezoeken.  100 jaar later lijkt me dan ook een gepaste titel voor nieuwsbrief 1.  Vooral als eerbetoon ook aan die weggeveegde generatie van begin vorige eeuw die vast en zeker ook nog geweldige toekomstplannen had voor hun verder leven.  Tot Amiens kan je er niet naast kijken, dus heb ik slechts enkele van de honderden plaatsen bezocht die ons blijvend herinneren aan deze inktzwarte periode uit onze geschiedenis.

Ieper, mijn woonplaats en startplaats, en tevens één van de meest trieste plaatsen tijdens WO1.  Maar gelukkig is alles terug heropgebouwd na WO1, en mag ik heel trots zijn om in deze stad te wonen.  De Grote Markt en zijn belfort laat ik achter me, om via de Sint-Jacobskerk richting Mesen en Ploegsteert te fietsen.  Mesen met zijn Iers vredespark wordt mijn eerste halte.  Hier wordt hulde gebracht aan de vele Ierse gesneuvelden die vochten voor een vrij Europa, terwijl ze in eigen land onderdrukt werden door de Engelsen.  Zowel Protestanten als Christenen vochten hier zij aan zij !

De rivier de Leie laat me weten dat ik te Armentiers ben en bijgevolg Frankrijk ben binnen gefietst. Deze rivier staat synoniem voor de grensarbeiders, meestal Vlaamse textielarbeiders.  Verder fiets ik langs rustige wegen met een stop aan het Australian Memorial Park te Fromelles.  Het budget hotel van de dag in Douvrin wordt een beetje zoeken, maar een gezin dat net van een begrafenis op de terugweg naar huis is, rijdt als vrijgeleide de laatste kilometers voor mij, en wijst als een koersdirecteur in de Tour de France de juiste richting aan.

Dag twee wordt aangevat in de mist  ! Oeps, reflecterend vestje vergeten thuis ! Ja, bij fietsen in Frankrijk met mist, is dat verplicht.  In Grenay maak ik kennis met de mooi beschilderde omheining van de plaatselijke begraafplaats.  Ook hier komt WO1 tot uiting, maar uiteraard is er aandacht voor het steenkoolbekken van het Noorden. Nécropale nationale de Notre dame de Lorette vraagt wel een beetje extra aandacht van mij. Met zijn 40.000 gesneuvelde Franse soldaten, waarvan de helft in een massagraf ligt.  Het terrein is 13ha groot, met daarop ook een lantaarntoren met een crypte en een basiliek.  Vanop deze heuvel heb je dan ook zicht op het Vimy Memorial.  Arras is de meest redelijke stad op de weg die ik binnenrijd.  Tevens is dit de voorlaatste Vlaamse stad op weg naar het zuiden.  De mooie pleinen, de gebouwen en het historisch verleden van deze stad is meer dan een bezoekje waard.  Hier kan je beslist een dagje uit maken.

Ongeveer 40km verder ligt het Newfoundland Memorial gelegen in Beaumont-Hamel.  Een bronzen kariboe, het symbool van Newfoundland waakt er over de eeuwige rust van dit slagveld.  Daarna fiets ik 5 km terug naar de B&B van dag 2.  Niet meteen een aanrader die slaapplaats voor een gezin met kids, maar voor mij volstaan een bed en douche.  Mailly-Maillet, waar ik overnacht herbergt wel enkele mooie gebouwen.

Dag drie, zondag 13 april, brengt me naar Amiens.  Met een tussenstop in Corbie waar je de toegangspoort nog kan zien van een groot klooster uit vroegere tijden.  Vanaf hier is de Somme de rest van de dag mijn trouwe partner.  Net buiten Corbie op een heuvel, staat het Mémorial Australien. Temidden van tarwe- en koolzaadvelden worden hier de soldaten uit Australië herdacht die het leven gelaten hebben tijdens WO1. Passendale en Ieper ontbreken hier uiteraard niet op de herdenkingsmuur.

Amiens, bij het binnenrijden iets na 12 u toetert er iemand met zijn wagen, komt naast me rijden … en roept Lorette !  Ik heb niet meteen een idee wat die bejaarde man me duidelijk wil maken.  Ik denk zo tot mezelf, Lloret ?  Heeft die me ooit in Lloret de Mar gezien ?  Iets verderop aan de verkeerslichten, diezelfde wagen.  Blijkt dat het één van de meer dan 3.000 vrijwilligers was die de begraafplaatsen van Franse militairen mee bewaakt en bezoekers wegwijs maakt.  Het is één van de personen met wie ik de dag voordien op de grote Franse begraafplaats een praatje heb gemaakt.

Amiens is ook het eindpunt van deze korte aanhef naar Compostela.  Amiens, de laatste Vlaamse stad op weg naar het zuiden.  Hier merk je nog de Vlaamse bouwkunst op.  Prachtig gerenoveerde stad die onlangs als een topbestemming uit de bus kwam in een tijdschrift voor minder gekende uitstapjes.  De Notre Dame-kathedraal die opgenomen is bij het werelderfgoed van UNESCO is eveneens de grootste gotische kathedraal van Europa.  Hier in Amiens vertoef je op een Franse pelgrimsroute richting Compostela.  Pal in het centrum ligt het hotel waar ik een nacht geboekt heb.  De fiets blijft hier enkele dagen achter in de garage.  Morgen maandag neem ik de trein richting Rijsel en aansluitend Ieper.  Over enkele dagen kom ik die Kettler met mijn partner en de meiden ophalen.  Samen bezoeken we deze stad dan ook.

Bruno

13 april 2014

Afscheid nemen

 

Afscheid nemen blijkt bij ieder mens tot moeilijke momenten te komen, bij mij is dat dus ook niet anders.Hoewel ik (slechts) voor een tweetal maanden richting de zon fiets, laat ik hier thuis in Vlaanderen enkele mensen achter die me heel genegen zijn.Ik denk dan vooral aan mijn lief en de twee meiden.Maar schat, jouw gemis zal je wel ruimschoots compenseren met de rijlessen aan de oudste en de jongste zal ook af en toe wel met gekke vakantieplannen voor de dag komen !!!

Het tijdelijk afscheid van Pa zal het zwaarst doorwegen tijdens de tocht.  Na het verlies van Ma die het zo moeilijk had met de opname van Pa in een rusthuis, toen het echt onmogelijk bleek om de verzorging van een dementerende verder thuis te verzorgen. Het dagelijks verder zien aftakelen van een naaste, de tand des tijds die zijn gang gaat naarmate de kalender zijn dagen telt, dat laat diepe indrukken en pijn na bij de omgeving

Is het wel te verantwoorden, mijn trip naar Compostela de komende weken ?  Tot pijnigen toe van mijn kop heb ik erover nagedacht de voorbije maanden.  Maar steeds weer kreeg ik de raad van familie en verplegend personeel van het rusthuis om de Camino te ondernemen.  Duidelijke afspraken zijn er gemaakt met de omgeving over het verloop van de reis en de toestand van Pa.

Mogelijks word ik teruggeroepen en haal ik Compostela niet, maar de weg die ik afleg, die zal men me niet meer kunnen afpakken en zal diep gebrand zijn in mijn hart !

Bruno

23 juni 2014

Wat bezielt een mens om de Camino te beleven ?

Jaren komen, jaren gaan in het leven.  Niets is voor eeuwig.

Dat is dan ook het logische antwoord dat je meestal verneemt !

Met vallen en opstaan blijft de Camino door de eeuwen heen een bron van vernieuwing en inspiratie in het leven van eenieder die de Camino onderneemt.

Enkele jaren terug heb ik een aantal stukken van de Camino doorheen Frankrijk & Spanje gewandeld.  Eenmaal onderweg, naarmate de afgelegde afstand vordert, kom je beter tot rust, dagen en afstanden worden bijzaak.

Kleine dingen die je in de realiteit van je beroepsleven niet eens opmerkt komen op de Camino tot uiting.  Deze blijken meermaals een bron van inspiratie en positieve energie af te geven.

Mensen onderweg van alle uithoeken van onze planeet, kleur en afkomst spelen geen rol.  De toren van Babel ? Die talenkennis speelt geen rol.  Een fles water delen, samen aan tafel en met gebaren elkaar onze woonplaats proberen aan te tonen.  Op de foto met een wildvreemde ? Nergens een probleem mee, mensen begrijpen elkaar op de Camino, ieder is er onderweg om iets te vinden.

Hoe komt dat ?  Elk mens zal heel vlug een antwoord klaar hebben.

Maar eigenlijk moet je de Camino eens ondernemen om een antwoord te vinden hierop.

Voor mij is de Camino, de eenvoud van het leven.  Het openstaan voor anderen, inspiratie opdoen.  Terug tot mezelf komen.

Belangrijke zaken dus om je bestaan een boost te geven.

Om te besluiten een zin geschreven door de 12-jarige Athena Orchard, die de strijd tegen botkanker verloren heeft :

Het leven draait niet om een goede afloop, maar om het hele verhaal.

Bruno

12 juni 2014

Voorwoord

Komende zomermaanden onderneem ik een nieuwe poging om doorheen Frankrijk en Spanje, Santiago in de autonome regio Galicia te bereiken

Ditmaal wordt, naast mijn tent, mijn fiets mijn trouwe vriend.

Gedurende twee maanden wil ik onbezorgd aan een gezapig ritme vooral genieten, en alles wat mijn ogen doet glinsteren digitaal vastleggen.

Je merkt het, geen wielrenner hier op de site die de Tour de France in het geel wil beëindigen.

Maar een levensgenieter die halt houdt waar onze geschiedenis bladzijden heeft geschreven.

Via deze site wil ik jullie dan ook online de reis laten meemaken.

Veel kijk- en leesplezier alvast.

Bruno